Home/Uncategorized/PTSS als superpower

PTSS als superpower

Na jarenlange therapie kampen veel mensen nog steeds met de gevolgen van trauma in de vorm van bij voorbeeld een Post Traumatische Stress Stoornis. De scherpte gaat van je angst/paniek gevoel af gedurende de jaren misschien, maar het blijft schrikken… Die plotselinge knalpijp van die brommer, vuurwerk, die persoon die onverwachts achter je langs loopt, tot de beweging van je eigen reflectie in ramen of spiegels als je er onbewust langs af loopt. Zoveel verschillende vormen die in iemand met PTSS uit het niets een enorme adrenaline stoot kunnen geven. Een fijn gevoel is dat echt niet. Altijd schrikken van niks. Met je rug naar een muur willen zitten, waar je ook komt. Bij een feestje als eerste willen zijn zodat je niet een massa in hoeft te stappen. Het overzicht kwijt raken in drukke ruimtes. Het is heel vermoeiend. Heel frustrerend.

Je focus ligt op onveiligheid. Hoe kan het ook anders. Het woord zegt het al. Post Trauma ontstond doordat er trauma aan vooraf ging. Jou idee dat veiligheid normaal is, is om de zeep. Weg. Niemand kan jou nog wijsmaken dat het anders is. Het is je eigen ervaring. Gezegend zijn degenen die het niet zien omdat ze niet beter weten dan dat ze veilig zijn. Maar veiligheid is een illusie. Op elk moment kan de pleuris uitbreken, in wat voor vorm dan ook. Deze gedachte is niet eens zo gek. Want het is een feit. Dat is de realiteit inderdaad.

Je kan echter ook rekenen. De dagen dat je zonder nieuw trauma de dag doorkwam, zijn aanzienlijk talrijker dan de dagen dat het niet zo was (gelukkig maar). Dus op je hoede zijn voor onveiligheden is niet raar of vervelend. Je laten leven door de angst hiervoor gaat je echter niet helpen.

We noemen hieronder enkele voorbeelden van veel voorkomende vormen van PTSS:

6 vormen van PTSS projectie en herbeleving
PTSS-projectie is een grotendeels onbewust proces en het kan enige tijd duren om ons er volledig van bewust van te worden, omdat het vaak zo verweven is met de structuur van ons karakter, dat we het als normaal ervaren.

Projectie leidt wel tot het herbeleven van emotionele patronen. De emotionele ontberingen (trauma's) die je eerder in het leven hebt ervaren, worden herhaald. De omstandigheden en de betrokken personen kunnen verschillen, maar de emotionele inhoud is hetzelfde, of het is het tegenovergestelde, dat wil zeggen, door spiegeling, vergelijkbaar.

De onbewuste patronen die leiden tot projectie en herbeleving
Om de samenvloeiing van projectie en herbeleving transparanter te maken, zal ik enkele voorbeelden geven en er meer over vertellen. Ze zijn bedoeld om u een idee te geven van hoe veelvoorkomend projectie en herbeleving zijn.

1. David leed ernstige verwaarlozing als gevolg van de emotionele afwezigheid van beide ouders gedurende het grootste deel van zijn jeugd. Zowel de pijn van onbemind en onbegrepen zijn als zijn gerechtvaardigde verontwaardigde woede over de afwezigheid van zijn ouders zijn teveel om te verdragen. David’s meest dominante symptomen in reactie zijn angst en depressie . Behalve dat hij angstig en depressief is, projecteert David zijn onbegrensde boosheid door voortdurende zelfhaat en zelfverwijt op zichzelf, wat zich manifesteert als nooit goed genoeg voelen – hoewel hij succesvol is – en een ernstig negatief lichaamsbeeld. De projectie van woede door zelfverwijt en zelfhaat versterkt de aanvankelijke pijn van de afwijzing en de gevoelens van onbemind en onbegrepen zijn. Zijn vroegere externe omstandigheden zijn echter nu geïnternaliseerd.

2. Tom groeide op met een vader die geen tegenspraak duldde; zijn vader was zeer veeleisend en maakte onophoudelijk vergelijkingen en kleinerende opmerkingen. Om te overleven en de goedkeuring van zijn vader te krijgen, deed Tom zijn best om zijn vader te behagen door te anticiperen op zijn geprojecteerde behoeften en wensen en te proberen uit te blinken op school. Zijn kernkwetsuur berust daarnaast op een gebrek aan begrip, liefde en acceptatie die hij probeert te overbruggen door altijd te veel van zichzelf te geven, waardoor hij grenzen en integriteit mist. Tom gaat trouwen met een
vrouw die even overheersend is, net als zijn vader; controlerend en narcistisch, naar wie hij zijn behoefte aan validatie projecteert door haar te plezieren. Hij trekt dezelfde dynamiek die aanwezig was in zijn jeugd aan en voert deze opnieuw uit, wat uiteindelijk leidt tot een zenuwinzinking, medicatie en PTSS depressie.

3. James groeide op met een moeder die opvliegend was en vaak tegen hem en zijn zus schreeuwde. Als kind schreeuwde en vocht hij vaak terug. James projecteerde tegelijkertijd zijn woede op zijn zus en was ruziezoekend en beledigend naar haar. Nu hij getrouwd is en zelf twee kinderen heeft, heeft hij innerlijk gezworen, dat hij ze nooit zal behandelen als zijn moeder met haar kinderen deed. Als gevolg daarvan liet hij te veel ruimte toe – projecterend naar een tegenovergestelde – en vanwege de afwezigheid van gezonde grenzen raakten ze als tieners betrokken met recreatieve drugs en rondhangen
in ‘slecht’ gezelschap. In dit scenario lijkt de projectie ingewikkelder, of moeilijker te zien, omdat het een projectie betreft naar een compenserend tegendeel van wat hij heeft ervaren. Het leidt ook tot interne conflicten en frustraties voor James, wat de voortdurende herbeleving is van zijn onopgeloste woede uit zijn kindertijd.

4. John heeft een moeder die overdreven gehecht aan hem was en nog steeds is vanwege haar onzekerheid en gebrek aan liefde. Ze geeft hem weinig ruimte, wil altijd weten waar hij is en laat hem geen ruimte om relaties aan te gaan. Deze verstikkende gehechtheidspatronen met haar laten hem niet de ruimte om uit te groeien tot een volledig onafhankelijke volwassene, waardoor hij bang wordt voor vrouwen en seksualiteit, wat resulteert in het uitstellen van intieme ervaringen en uiteindelijk het verlaten van huis. Wanneer hij eindelijk zijn eerste vriendin ontmoet, trouwt hij met haar en projecteert en herhaalt hij een soortgelijke hechtingsband die hij had met zijn moeder. Zijn vrouw heeft een soortgelijke gehechtheid nodig, en dus vormen ze een symbiotische relatie, in tegenstelling tot een onderling afhankelijke relatie. Ze zijn vaak angstig, eenzaam en voelen zich leeg en verloren zonder elkaars gezelschap.

5. Jenny leed ernstige fysieke en psychologische mishandeling door beide ouders en seksueel misbruik door haar vader. Ze heeft onder veel onderdrukte woede die ze als volwassene uit door ernstig veroordelend en kritisch te zijn ten opzichte van alles en iedereen, samen met een sterk gevoel van eigengerechtigheid, fouten zoeken en gerechtigheid eisen. Ze houdt zich afzijdig van anderen, maar als ze een tijdje wel met anderen omgaat, escaleert haar innerlijke conflict snel door haar externe projecties en herbeleving van woede.

6. Ronny was als militair enige tijd uitgezonden naar een oorlogsgebied. Naast de dagelijkse dreiging zag hij hoe zijn collega een been verloor toen die op een mijn stapte. Hij wordt er elke dag nog aan herinnerd door enkele splinters die in zijn eigen been zitten. Weer thuis schrok hij van elke klap, of het nu een ballon was of iets wat op de grond viel. Elke
dag leefde hij nog met de angst dat hij de dag niet zou overleven. De onmacht en het gebrek aan controle over de situatie leidden er toe dat hij gokverslaafd werd en zijn huis en gezin verloor.

Dit zijn enkele voorbeelden van hoe moeilijk complexe herbeleving en projectie kunnen worden en hoe wijdverspreid ze zijn in onze huidige samenleving. Het geeft een idee van hoe projectie en herbeleving trauma doorgeven door de generaties en wordt ingebed in onze collectieve psyche.

Houd er rekening mee dat de gepresenteerde voorbeelden bedoeld zijn om een licht op sommige van deze patronen te laten schijnen, maar dat ze zeker niet beperkt zijn tot alleen de zes die hier worden genoemd.

Het is niet gek dat jij deze angst niet wil loslaten, wat betekend dat überhaupt? Dat loslaten, alsof het een ding is, van, “nou leg het daar maar op het kastje”. Hoe doe je zoiets? Wat ze ook proberen te vertellen met welke therapie dan ook. Hoe graag jij ook van die adrenaline overdosis af wil die je steeds op elke hoek van de straat kan overrompelen. Het lukt niet. Want je hebt de ervaring dat je niet veilig bent.

Nu is PTSS wel even wat meer dan een “stoornis” afkomstig van trauma. Het is een SUPERPOWER. En misschien was je je hier nog niet helemaal bewust van. Maar ik geloof ook niet dat ik je nu echt iets nieuws vertel. Je bent gewoon gewend om het te zien voor het label wat het impliceert. Een stoornis, een afwijking. Maar in jouw echte wereld is niets
minder waar.

Jij bent gewend aan adrenaline golven. Op het moment dat op wat voor manier dan ook, echt de pleuris uit breekt, is jouw lichaam dit gewend. Wat gebeurt er… Je wordt kalm… Je raakt niet in paniek, nee, je wordt ijzig kalm. Je overziet heel de situatie alsof het in slow motion gaat. In die drukke omgeving waar jij tegen die muur bent gaan staan, zie je alles. Je  ziet wie binnen komen. Je ziet waar de energie van agressie hoog is. Je ziet welke situaties “licht ontvlambaar” zijn. Niks ontgaat je. Je kan op elk moment anticiperen op de grootste ramp. Niemand staat uit het niks in jouw huis in de nacht. Want je ziet en voelt alles aankomen. Elk ritseltje, elke afwijking van licht of geluid neem je waar. Je bent direct wakker als er iets anders is dan anders.

Klinkt als een vermoeiende bezigheid. Al die onrust. Maar wil je dit wel echt kwijt? Dit is wat jou je gevoel van veiligheid geeft. Dit is, wat je eigenlijk niet kwijt wil. Dit is waarom jouw therapie niet of amper aan lijkt te slaan. Dus de vraag is, moet je ertegen vechten? Of moet je het omarmen?

Het is jouw keuze, altijd. Maar maak je keuze bewust en blijf erachter staan. Als je deze superpowers niet kwijt wil, dan leer ermee omgaan door er gebruik van te maken. Leer je rust te pakken op de momenten dat het goed voelt. Die momenten zijn er genoeg. Want jij weet ook hoe reëel het is dat je niet veilig bent. Zo reëel is het ook dat je op de meeste
momenten nu echt wel veilig bent. Hetgeen wat jou PTSS rustiger zal maken. Is het vertrouwen in jezelf. Je kan vertrouwen op deze Super Powers. Niets of niemand ontgaat eraan. Als je al kan geloven dat je een situatie overziet en in de hand hebt. Dat je controle hebt wanneer het nodig is. Dan weet je ook, dat je een onveilige situatie wel oplost op het
moment dat je ervoor komt te staan. Je kan het toch niet voorkomen. Je kan er wel mee dealen als het er is. Daarvoor zal je je energie moeten sparen voor als onveiligheid er écht is. Niet preventief elke dag door, de hele dag door. De angst die je voelt is hetgeen wat je zo veel energie kost. Maar als het erop aan komt, dan is die angst er helemaal niet. Dan is er
juist rust en controle. Vertrouw op jezelf. Vertrouw op je SuperPowers.

Door |2018-11-05T15:49:19+01:00november 5th, 2018|Categorieën: Uncategorized|0 Reacties

About the Author:

Geef een reactie