Soms denk ik wel eens dat de grootste uitdaging van het menszijn het loslaten is. Situaties die je niet kunt veranderen accepteren en loslaten. Het geeft een zee van rust. Maar hoe doe je dat in godsnaam?

Of het nu een situatie of een persoon is. We blijven door speculeren en meestal met de focus buiten onszelf. We proberen de situatie te beredeneren en te doorgronden. Hier gaat veel meer tijd en energie in zitten dan gezond voor ons is. Maar het is ook nog gewoon niet eens nuttig. Overdenken kost je je tijd en energie en het brengt je nergens. Maar toch hebben we het nodig. Want in deze pijn zit onze groei. Vanuit “tevredenheid” zal een mens nooit op zoek gaan naar het echte geluk. Dan blijven we al gauw graag lekker veilig zitten waar we zitten in het bekende. Onze angst voor teleurstelling houdt namelijk niet zo van verandering of vernieuwing. Daar ligt namelijk ook het risico
op nieuwe teleurstellingen. Nu weet ik wat ik heb.. Dus hebben we dusdanig veel pijn nodig dat we niet meer anders kunnen dan veranderen.
Wat nou als je lage eigenwaarde de reden is dat je niet kan loslaten? Dat het in jezelf zit.

Zelfliefde moet je beschermen tegen de pijn die je gedaan wordt.

Als jou zelfliefde hoog genoeg is zegt ie, tot hier en niet verder. Ik laat me zo niet behandelen. Ik verdien beter dan wat me hier overkomt of wordt aangedaan. Hoe mijn gevoel ook is. Ik kies hier voor mezelf en laat dit los.

Maar als jou zelfliefde niet in optimale kracht is dan is deze niet in staat jou te beschermen. Dan ga je over je grenzen. Want je ziet best wel de zuivere intenties achter iemands gedrag. Van daaruit verzin je voor jezelf excuses om maar steeds over je grenzen te laten gaan. De vraag is, is het wel de bedoeling dat jij steeds maar de dupe bent van andermans gedrag?

Je houd meer van een ander als van jezelf en dáár zit je probleem waarom je niet kan loslaten.
Tijd om jezelf terug op die eerste plaats te leren zetten.

Wat heeft die ander eraan dat jij persé zijn of haar geluk boven het jouwe stelt? Je bent er intussen al achter dat het die ander in elk geval niet gelukkig maakt. Wat je ook doet, het lijkt nooit goed genoeg te zijn. En dat is inderdaad wat het is. Want iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk. Je kan in iemand niet stoppen wat er niet in zit. Geluk kun je versterken en ondersteunen in elkaar. Maar je moet zelf voor de basisbron hiervan zorgen. Anders geef je een ander ook een last die niet te dragen is. Jij moet gelukkig worden voor mij anders kan ik het niet zijn. Dat is een verantwoordelijkheid die niemand kan en wil dragen. Bewust of onbewust geeft het een gevoel in mensen waar ze van weg willen. Dus jouw goede bedoelingen jagen ook nog degene waar je het allemaal voor doet weg uit je leven. Wat je ook doet, het zal dus nooit goed genoeg zijn.

Het gaat er niet om dat iemand moet veranderen in hun gedrag naar jou toe. Jou met meer respect moet behandelen. Haal de focus weg van de ander en ga terug naar jezelf.

Hoe LAAT jij je behandelen? Wat in jou staat dat toe? Onbewust trek je aan wat je jezelf gunt. Als je niet gelukkig bent in waar je zit, dan gun je jezelf niet genoeg. Óf je durft niet voor dat geluk te kiezen omdat je gedurende je leven overtuigd geraakt bent dat dat voor jou toch niet is weggelegd.

Je hebt niet te doen met de, al dan niet zuivere, intenties van iemand. Je hebt het te doen met hun gedrag. Daar zal je je keuzes van af moeten laten hangen. Als je die keuze niet kunt maken wil dat zeggen, dat je niet voor jezelf kan kiezen. Dan is dat wat je moet doen om uit deze situatie te komen. Dat is een pittig proces, maar het gaat je echt meer opleveren dan kosten.

Je gaat zien, dat wanneer jouw zelfliefde op kracht is, dat alles als vanzelf op zijn plek gaat vallen. Zonder dat je dat veel moeite en energie kost.

Je kan dan vanuit vertrouwen alles loslaten en rustig op je gemak bekijken en zien hoe alles voor jou op zijn plek valt.

Veel sterkte maar vooral ook veel plezier met alle ontwikkelingen!

Liefs Daisy